Familierecht alimentatie

De vraag wie gaat hoeveel alimentatie betalen leidt doorgaans tot de meeste discussie. ‘Hij of zij moet maar gaan werken of hij of zij heeft voldoende geld om te betalen’, zijn veel gehoorde openingszetten in zo’n discussieover alimentatie.

De vraag of er alimentatie betaald moet worden en hoeveel is afhankelijk van twee factoren. Op de eerste plaats de behoeftigheid en behoefte van de alimentatiegerechtigde: Kan de alimentatiegerechtigde zelf voorzien in het onderhoud en hoeveel alimentatie is nodig.

Vervolgens speelt de vraag hoeveel alimentatie de alimentatieplichtige kan betalen, de draagkracht. Hiervoor is een gedetailleerde standaardberekening in het leven geroepen. Rechtbanken en daarmee advocaten hanteren hiervoor de tramenormen. Dit is een soort aangiftebiljet aan de hand waarvan de draagkracht kan worden berekend.

Op basis van de wet is alimentatie gelimiteerd tot 12 jaar op het moment dat er tijdens het huwelijk kinderen zijn geboren. Zonder kinderen geldt bij een huwelijk tot vijf jaar een duur van de alimentatieplicht gelijk aan de duur van het huwelijk. De termijn gaat lopen vanaf het moment van de inschrijving. Zeker bij de vijfjaarstermijn is het dan ook zaak goed op te letten wanneer de beschikking wordt ingeschreven. Met tijd rekken bij de inschrijving kan de alimentatie opeens naar de 12 jaar gaan.

Een gerechtigde kan aan de rechter vragen die termijn te verlengen, hetgeen doorgaans niet wordt toegestaan. Voor echtscheidingen van voor juli 1994 geldt dat na een termijn van 15 jaar limitering moet worden gevraagd, hetgeen doorgaans ook wordt toegewezen.

Het handelt hierbij om regelend recht zodat er bij een convenant van kan worden afgeweken. Bedenk wel dat zo’n convenant alleen geldig is indien het vooruitlopend op een echtscheiding wordt opgesteld. Het is anders niet mogelijk om voor of tijdens het huwelijk al afspraken te maken over alimentatie na het huwelijk.

Een belangrijke wettelijke bepaling is dat de verplichting tot het betalen van alimentatie vervalt indien de alimentatiegerechtgde met een ander gaat samenleven als ware hij of zij gehuwd. In veel convenanten wordt hierover een regeling opgenomen. Toepassing van de wettelijke regel sec kan aanleiding geven tot forse discussies over de vraag wanneer er nu sprake is van een dergelijke situatie. Een optie is om in het convenant op te nemen dat de alimentatie pas vervalt na een jaar samenwonen op voorwaarde dat de andere partij de start van de samenleving mededeelt. Ook voor de duur van de samenleving kunnen afspraken worden gemaakt over de alimentatie. Wel of niet doorbetalen of minder. Beide partijen weten dan waar ze aan toe zijn.

2017-04-04T12:55:20+00:00